| TYPOGRAFIA | PODSTAWY |
|
| Kerning |
|
Co sprawia, że czcionka wygląda tak jak wygląda? Projekt kształtu liter jest oczywiście głównym czynnikiem, ale w żadnym wypadku nie jedynym. Niebagatelny wpływ na wygląd składanego tekstu mają odstępy między literami, powinno się zatem zwrócić na nie baczniejszą uwagę przy wyborze czcionki.
Odstępy międzyliterowe
 |
|
U góry: kombinacje liter ze zbyt dużymi i zbyt małymi odstępami powodują nierównomierność szarości tekstu.
|
Gdy rozpatrujemy odstępy między literami to odnosimy się do ilości czystej powierzchni (światła) pomiędzy znakami, która rzutuje na rozstrzelenie lub zwartość zapisanej daną czcionką linijki tekstu. Odstępy w czcionce są wstępnie ustalone przez jej wytwórcę lub projektanta, ale powinny być trochę modyfikowane w zależności od użytego rozmiaru. Odstępy międzyliterowe w tekstach powinny być proporcjonalnie większe niż w tytułach. Powód? Małe rozmiary liter wymagają więcej światła między nimi aby zagwarantować dobrą czytelność. I odwrotnie - gdy użyta jest czcionka w dużym rozmiarze, przytulone do siebie litery tworzą słowa, których ogólny kształt jest łatwiejszy w percepcji.
Mimo, że wielkość odstępów międzyliterowych może być podyktowana osobistym gustem lub trendami w typografii (np. czcionki lat siedemdziesiątych były bardziej ścisłe niż dzisiejsze) to jednak cel jaki powinien przyświecać we wszystkich przypadkach pozostaje zawsze ten sam: wszystkie kombinacje liter powinny dawać wrażenie równomiernej kolorystyki i jednolitości faktury. Cel ten jest trudniejszy do osiągnięcia niż mogłoby się wydawać. Nieregularne kształty wielu znaków powodują problemy przy pewnych kombinacjach z ich sąsiadami. Wtedy w sukurs przychodzi kerning.
 |
|
Pierwszy i drugi wiersz: zarówno A jak i V wyglądają dobrze w zestawieniu z literami z pionowym brzegiem. Trzeci wiersz: występując jednak obok siebie światło między nimi jest zbyt duże. Czwarty wiersz: właściwy kerning poprawia obraz problemowych kombinacji liter takich jak ta. |
Kerning
Kerning to pojęcie określające modyfikację odstępu pomiędzy dwoma konkretnymi literami; stąd określenie para kerningowa. Najczęściej kerning powoduje zmniejszenie światła między literami, tylko niekiedy jest on odpowiedzialny za zwiększenie odstępu. Pary kerningowe tworzy się po to aby wyregulować odstęp między dwoma literami wtedy gdy standardowe światło jest niewłaściwe. Klasycznym przykładem jest odstęp między wielkimi literami 'A' i 'V'. Normalnie zarówno 'A' jak i 'V' zajmuje tyle miejsca aby końce ich ukośnych kresek prawie dotykały pionowej kreski litery 'H'. Gdy jednak 'A' i 'V' są sąsiednimi literami światło między nimi jest ewidentnie zbyt duże. Kerning takiej pary liter ustala odstęp dający pożądane wrażenie optyczne.
Większość czcionek posiada od dwustu do pięciuset określonych par kerningowych. Czcionka wysokiej jakości może mieć ich ponad tysiąc.
Można się jadnak zastanawiać gdzie leży granica rozsądku w dodawaniu kolejnych par kerningowych.
Czy dobry font to taki który posiada tysiące par kerningowych (na wszelki wypadek) dla znaków teoretycznie niewystępujących koło siebie czy taki, którego odstępy międzyznakowe zostały tak zaprojektowane aby ingerencja kerningu była minimalna?
Zależy to oczywiście od charakteru (tj. budowy) samego kroju pisma. Kroje typu monospaced oczywiście nie posiadają żadnego kerningu a "wąsate" pisanki mogą potrzebować finezyjnego zarządzania odległościami międzyznakowymi.
Moje czcionki potrzebują pomocy!
Jeżeli mamy ulubioną czcionkę ale odstępy i kerning pozostawiają wiele do życzenia, nie traćmy nadziei - możemy coś na to zaradzić. Współczesne wszechstronne programy kompozycyjne mają zaawansowane narzędzia obsługi czcionek umożliwiające znaczne polepszenie typografii - lub zleć opracowanie zaawansownanego kerningu nam...
Opisanie procesu korekcji odstępów i kerningu nadaje się już na odrębny artykuł.
Autor oryginału: Ilene Strizver
[EOT]